ads
ads
संघ सर्वाधिक लोकशाही संघटना

संघ सर्वाधिक लोकशाही संघटना

►सरसंघचालक डॉ. मोहनजी भागवत यांचे स्पष्ट प्रतिपादन, वृत्तसंस्था नवी…

पंतप्रधान मोदींवर अभिनंदनाचा वर्षाव

पंतप्रधान मोदींवर अभिनंदनाचा वर्षाव

वृत्तसंस्था नवी दिल्ली, १७ सप्टेंबर – पक्षभेद आणि राजकीय…

फुकटात काहीच मिळत नाही

फुकटात काहीच मिळत नाही

►चीनची मदत घेणार्‍या देशांना लष्करप्रमुखांचा इशारा, वृत्तसंस्था पुणे, १७…

पाकिस्तान व्यापारासाठी देणार भारत-अफगाणला भूमी

पाकिस्तान व्यापारासाठी देणार भारत-अफगाणला भूमी

वृत्तसंस्था मुंबई, १५ सप्टेंबर – भारत-अफगाणिस्तानने व्यापारासाठी पाकिस्तानची भूमी…

भारताचा सीपीईसीला कडाडून विरोध

भारताचा सीपीईसीला कडाडून विरोध

►चीनसह पाकला खडे बोल!, वृत्तसंस्था जीनिव्हा (स्वित्झर्लंड), १५ सप्टेंबर…

चिनी मालावर जास्तीचा कर लावण्याचे ट्रम्प यांचे निर्देश

चिनी मालावर जास्तीचा कर लावण्याचे ट्रम्प यांचे निर्देश

वृत्तसंस्था वॉशिंग्टन, १५ सप्टेंबर – अमेरिका आणि चीन या…

शेळ्या चारण्यासाठी गेलेल्या ३ भावंडाचा बंधाऱ्यात बुडून मृत्यू

शेळ्या चारण्यासाठी गेलेल्या ३ भावंडाचा बंधाऱ्यात बुडून मृत्यू

►मराठवाड्यातील उमरज येथील घटना, प्रतिनिधी कंधार, १७ सप्टेंबर –…

महाराष्ट्रात वेगाने भरणाऱ्या ट्रेन्स

महाराष्ट्रात वेगाने भरणाऱ्या ट्रेन्स

मुंबई, १८ सप्टेंबर – ट्रेनने दररोज २३ दशलक्षांहून अधिक…

विसर्जन मिरवणुकीत डीजे, डॉल्बीला परवानगी नाही

विसर्जन मिरवणुकीत डीजे, डॉल्बीला परवानगी नाही

►मुंबई उच्च न्यायालयाची तात्पुरती बंदी, मुंबई, १४ सप्टेंबर –…

रा.स्व.संघ : हिंदुबंधुत्वापासून विश्‍वबंधुत्वापर्यंत

रा.स्व.संघ : हिंदुबंधुत्वापासून विश्‍वबंधुत्वापर्यंत

॥ सारांश : ल.त्र्यं. जोशी | संघस्थापनेपासूनचा हा धावता…

साद समाजपुरुषाची!

साद समाजपुरुषाची!

॥ संवाद : सोमनाथ देशमाने | स्वातंत्र्यदिनाच्या दिवशी लाल…

गॉड आणि सैतान

गॉड आणि सैतान

॥ जागता पहारा : भाऊ तोरसेकर | कठुआ, उन्नाव…

मोरूच्या मावशीची ‘एक्झिट’

मोरूच्या मावशीची ‘एक्झिट’

मुंबईच्या गिरणगावाने अनेक कलाकार रंगभूमी आणि रुपेरी पडद्याला दिले,…

‘सिमरन’मधील नवीन गाणे प्रदर्शित

‘सिमरन’मधील नवीन गाणे प्रदर्शित

अभिनेत्री कंगना राणावत लवकरच सिमरन या चित्रपटाद्वारे प्रेक्षकांच्या भेटीला…

चिरंजीवीसोबत सिनेमा करण्यास ऐश्‍वर्याचा नकार?

चिरंजीवीसोबत सिनेमा करण्यास ऐश्‍वर्याचा नकार?

ऐश्‍वर्या राय बच्चनची सध्या बॉलीवूडमध्ये सेकंड इनिंग सुरू आहे.…

पंचांग
वार: | तिथी:
नक्षत्र: | राशी:
करण: | योग:
सूर्योदय: 06:15 | सूर्यास्त: 18:24
अयनांश:
Home » उपलेख, संपादकीय, सुनील कुहीकर, स्तंभलेखक » चमच्यांच्या गर्दीत हरवलेले अपात्र नेते!

चमच्यांच्या गर्दीत हरवलेले अपात्र नेते!

सुनील कुहीकर |

स्वातंत्र्यलढ्याच्या दरम्यान काही लोंकांनी स्वीकारलेल्या इंग्रजांच्या मिंधेपणाचा अपवाद सोडला, तर बहुतांश, त्याग, बलिदानाच्या वेदीवर उभे राहिलेले तत्कालीन संघटन हळूहळू स्वार्थाच्या वाटेवर मार्गक्रमण करू लागले. संस्थात्मक पातळीवर मिळालेली लोकप्रियता काही व्यक्ती आणि कुटुंबांचे उंबरठे झिजवत राहिली. पक्षाचा कारभार मोजक्या चार-दोन लोकांच्या परिघात अन् सत्तेची सूत्रं मूठभर कुटुंबांच्या मुठीत बंदिस्त होऊ लागली. हा प्रकार मान्य नसल्याचे स्पष्टपणे सांगणारी, चुकीच्या निर्णय-धोरणांना तात्त्विक विरोध करणारी माणसं नापसंत ठरून कस्पटासमान लेखली जाऊ लागली. त्यांना अस्पृश्य ठरवून सर्वच गोष्टींपासून दूऽऽर… वेशीबाहेर ठेवले जाऊ लागले. मिंध्या, लाचार, लाळघोट्यांची गर्दी सत्ताधार्‍यांच्या सभोवताल जमू लागली. नव्हे, त्यांचीच चलती वाढली. त्यातून उद्भवलेली अनियंत्रित परिस्थिती अहंकाराची किनार लेऊन थयथयाट करू लागली. सत्तेची सूत्रं एकाच कुटुंबापर्यंत मर्यादित राहणे काहींना सोयीचे वाटू लागले. ती तशीच राहावी म्हणून त्यांची धडपड सुरू झाली. स्वत:ची शक्ती विसरून कुणाच्या तरी समोर कुर्निसात करीत हयात घालवणार्‍यांची उणीव नव्हतीच कधी इथे! त्यांच्याच तालमीत आणि सल्ल्याने नेत्यांची जडणघडण होत गेली. कार्यकर्ता हा पक्षाची ‘ताकद’ ठरण्याचे दिवस मागे पडले. संघटनेप्रमाणेच ‘कार्यकर्त्याचे’ अस्तित्वही नेत्यांच्या चरणी लीन होत राहिले. त्याग-बलिदानाची परिभाषा बदलली. तत्त्वासाठी जगणार्‍यांची गणना मूर्खात होऊ लागली. त्याऐवजी स्वार्थाच्या बाता करणारी मंडळी व्यवहारी अन् म्हणूनच हुशार ठरली. मोठ्या चलाखीने त्यांनी बड्या नेत्यांभोवती कडबोळे करत त्यांना घेरले. अशात, आर्थिक नाड्या मुठीत आवळून बसलेल्यांनी मागे राहण्याचे कारण नव्हतेच! औद्योगिक घराण्यांचे प्रतिनिधित्व करणारी मूठभर मंडळी लाचार कडबोळ्याहून सरस ठरली. स्वत:च्या ताकदीची कल्पना असल्याने, सत्तेत कोण, याची चिंता वाहण्याची गरज त्यांना कधी पडली नाही. कालांतराने त्याचाही प्रभाव जाणवू लागला. गोरगरिबांच्या हिताच्या निर्णय-धोरणांची निश्‍चिती गर्भश्रीमंतांच्या मर्जीने ठरू लागली. सभोवताल गर्दी करून बसलेले चमचे अन् ओैद्योगिक घराण्यांचा प्रभाव या चौकटीत मर्यादित झालेल्या नेत्यांच्या पसंतीने, गरजेनुसार पक्षसंघटन चालू लागले. आदेशाबरहुकूम वागणार्‍यांची, तोंडून बाहेर पडलेला प्रत्येक शब्द ओंजळीत अलगद टिपण्यासाठीच्या स्पर्धेत अहमहमिकेने उतरलेल्यांची, अकारण वाहवा करणार्‍यांची संख्या नको तितकी वाढली. सरकारी लवाजामा, सुविधांची खैरात… यात वहावलेल्या नेत्यांची एकूणच सर्व यंत्रणांवरील पकड ढिली पडत गेली आणि नेतृत्वही आपोआपच प्रभावहीन होत गेले…
विरोध सोडा, आपण मांडलेल्यापेक्षा वेगळे मत मांडण्याचाही कुणी प्रयत्न केला, तर तेही खपेनासे झाले नेत्यांना. त्यामुळे त्यांनी काहीही बोललं तरी त्याची फक्त री ओढण्याचेच काम इतरांकडे शिल्लक राहिले. या परिस्थितीत, नेत्याला विरोध करण्याची हिंमत राहिली नाही कुणाचीच. केलाच कुणी प्रयत्न तसा, तरी त्याची तर्‍हा बदलली. विनम्रतेच्या निचांक पातळीवरच्या त्या विरोधाची धार आपसूकच बोथट होत गेली. कशापेक्षा काहीतरी महत्त्वपूर्ण ठरले अन् सारे चित्रच बदलत गेले. नेत्याचे मत लोक आणि पक्षहितापेक्षाही श्रेष्ठ ठरत असल्याचे वास्तव बिनदिक्कतपणे स्वीकारणार्‍या शहाण्यांच्या गर्दीत बिनडोकांचे महत्त्व वाढत गेले. दुर्दैव एवढेच की, बिनडोकांच्या आनंदोत्सवात सहभागी होत टाळ्या पिटणार्‍यांच्या घोळक्यात सामील झालेल्या शहाण्यांनाही कधीच काही वावगे वाटले नाही. या प्रवासाचा परिणाम एकच झाला. लायक लोकांची जमात दिवसागणिक नामशेष होत गेली. त्यांचे महत्त्वही लोप पावू लागले. गरज तर नावालाही उरली नाही. भक्तांना विठ्ठलापर्यंत पोहोचण्यात अडथळा आणणार्‍या बडव्यांचे प्रमाण नको तितके वाढले. संघटना, संस्था, राजकीय पक्षाचे नेतृत्व करण्यासाठी लायकीपेक्षा घराणे महत्त्वाचे ठरू लागले. कारण, पात्रता असणारी मंडली लाचारी पत्करून मौन पाळून बसली, तर क्षमता नसणार्‍यांच्या मताला कमालीचे महत्त्व प्राप्त झाले. अशा पद्धतीने ‘वारसाहक्काने’ नेतृत्वाची माळ गळ्यात पडली की पितळ कसे उघडे पडते, लाभलेल्या सुवर्णसंधीचे कसे मातेरे होते, नसलेले गुण असल्याचा आव आणण्याच्या नादात कुणाचे कसे हसे होते, याचा अनुभव सारा देश गेले काही दिवस घेतो आहे. केवळ काँग्रेसच नाही, इतरही काही राजकीय पक्षांच्या नेतृत्वाबाबतची गुणांची ही असलीच उधळण, राजकारणाच्या गर्तेत वास्तवाचा पडलेला विसर, कुणीतरी ‘आपलं’ असल्याचे सिद्ध करण्याच्या तालात आपल्याच मातीशी वैर सांगण्यासाठीची अनाठायी धडपड क्षणोक्षणी सिद्ध होते आहे. यात राहुल गांधींना शिखांच्या दंगलीशी काँग्रेसचा संबंध नसल्याचा खोटा दावा करावासा वाटला, सुप्रिया सुळेंना हिंदूंच्या पूजापद्धतीवर आक्षेप नोंदवावासा वाटला, तिकडे अखिलेश यादवांना मुस्लिम समाजातील मुलींबाबतची आत्मीयता अचानक उफाळून आली, तर राज बब्बर यांना पंतप्रधानांबद्दल पातळी सोडून बरळण्याची नितान्त अशी गरज जाणवली. काँग्रेसच्या प्रियंका चतुर्वेदींना गुजरातेत हार्दिक पटेलांवरून एक अडचणीचा प्रश्‍न विचारला गेला, तर एका टॉक शोमध्ये त्यांचा भडका उडाला. राहुल गांधींना पंतप्रधानपदाची स्वप्नं पडल्याच्या वृत्ताची शाई अद्याप वाळलेली नसताना, महाराष्ट्राच्या जाणत्या राजाला पडू लागलेल्या सत्ताप्राप्तीच्या स्वप्नांची बातमी येऊन धडकली आहे. राहुल गांधी यांनी संघकार्याची मुस्लिम दहशतवादाशी केलेली तुलना तर बिनडोकपणाचे अफलातून उदाहरण ठरावे! कुठे एकमेकांचे मुडदे पाडायला सरसावलेले दहशतवादी अन् कुठे काश्मीरपासून तर केरळपर्यंतच्या पूरग्रस्तांना मदत करण्यासाठी म्हणून गुडघाभर चिखल तुडवत मदत सामग्री घेऊन लोकांपर्यंत पोहोचलेले स्वयंसेवक? पण, करता काय? गांधी बरळले. मन मानेल तसं. असले काहीबाही बिनधास्तपणे बरळण्याचा परवाना घेऊनच जन्माला आलेत ते. त्यांना कोण काय म्हणणार? घराण्याचा वारसाच एवढा मोठा लाभलाय् त्यांना की, मी मी म्हणवणारी बडी बडी मंडळी बाजूला ठेवून पक्षाचे राष्ट्रीय अध्यक्षपद पदरी पडलेय् त्यांच्या. त्या माध्यमातून आलेल्या जबाबदारीचे भान राखायचे सोडून, शंभराहून अधिक वर्षांचा इतिहास लाभलेल्या एका राजकीय पक्षाचे राष्ट्रीय अध्यक्ष, अभ्यास न करताच तद्दन फालतू, बेताल बडबडत कसे सुटतात, हे जगाला सांगण्यासाठीचा अट्टहास चाललाय् त्यांचा स्वत:चाच. दोष त्यांचा नाहीच. दोषी काँग्रेस पक्षाचे सर्वसामान्य कार्यकर्ते आहेत, ज्यांना आपल्या पक्षाच्या राष्ट्रीय अध्यक्षाने चालवलेली ही हास्यास्पद फालतूगिरी जराशीही आक्षेपार्ह वाटत नाही. उलट, राजकारणाच्या नावाखाली त्या फालतूपणाचेही समर्थन करण्याचा अनाकलनीय प्रयत्न होतो, तेव्हा तर ‘कार्यकर्ता’ नामक समूहाचीच कीव करावीशी वाटते. हीच बाब, केवळ मुलायमसिंहांचे पुत्र म्हणून अखिलेशचे नेतृत्व अन् बेताल वागणे ‘सहर्ष’ स्वीकारणार्‍यांनाही लागू होते आणि पवारकन्या म्हणून सुप्रियांचा उदोउदो करणार्‍यांनाही! कुठे गांधीजींच्या उपस्थितीत नेहरूंच्या एखाद्या कथनावर स्वत:चे असे वेगळे मत ठामपणे मांडणारे सरदार पटेल… फक्त मनभेदाच्या टोकापर्यंत जाऊ नका, असे सांगत आपसातील भिन्न मतांचे समर्थन करणारे अटलजी कुठे अन् राहुल, प्रियंका, सुप्रिया, अखिलेशच्या कुठल्याही म्हणण्याला माना डोलावत हो ला हो लावणारी, हुजरेगिरी करण्यात रमलेली होयबांची गर्दी कुठे? परिणाम कशाचा आहे कुणास ठाऊक, पण वर्षानुवर्षे हे असंच चाललं आहे, हे मात्र खरं…!

http://tarunbharat.org/?p=60963
Posted by : | on : Sep 1 2018
Filed under : उपलेख, संपादकीय, सुनील कुहीकर, स्तंभलेखक.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0You can leave a response or trackback to this entry

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Change Language: press Ctrl+g

हवामान

दृष्टीक्षेपात

व्हिडीओ संग्रह

More in उपलेख, संपादकीय, सुनील कुहीकर, स्तंभलेखक (60 of 1557 articles)


एक काळ होता, लालूंच्या नावाने सारा बिहार जागा होत असे, या नेत्याच्या हाकेला ओ देत असे. त्यांच्या घरापुढे भेटणार्‍यांच्या रांगाच्या ...

×